(ภาพจาก นอร์แมน พีแกม เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2518 นักศึกษาและประชาชนจำนวนมากได้เดินขบวนจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไปยังสถานทูตสหรัฐอเมริกาบนถนนวิทยุ เพื่อกดดันให้สหรัฐอเมริกาถอนทหารและฐานทัพทั้งหมด 12 แห่ง ได้แก่ อู่ตะเภา ตะคลี อุบลราชธานี อุดรธานี นครพนม น้ำพงษ์ สัตหีบ ลพบุรี น้ำผุดดำ โคราช และกาญจนบุรี โดยมีศูนย์บัญชาการหลักและหน่วย JUSMAG ตั้งอยู่ในกรุงเทพฯ ออกจากประเทศไทย)
การที่เรือรบ USS อับราฮัม ลินคอล์น (CVN-72) เดินทางมาถึงประเทศไทยเพื่อ “ท่องเที่ยวพักผ่อน” ก่อนจะกลับไปปฏิบัติภารกิจคร่าชีวิตประชาชนในเอเชียตะวันตกนั้นเป็นเรื่องที่ต้องคัดค้านโดยทันที สำหรับพวกเราชาวไทย และสำหรับผู้คนทั่วโลกที่อยู่ในพื้นที่ที่ถูกอเมริกาปล้นสะดม นี่นับเป็นการเขย่าโซ่ตรวนอาณานิคมของยุคสงครามเย็นของสหรัฐฯ ที่มีต่อสุนัขรับใช้ที่ภักดีที่สุดของตน ในขณะกันก็ได้กำลังทำสงครามรุกรานในอิหร่านและฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในปาเลสไตน์อย่างต่อเนื่อง การที่ชนชั้นปกครองของไทยอนุญาตให้เรือ USS ลินคอล์นเทียบท่า เท่ากับเป็นการอำนวยความสะดวกให้กับระบบความรุนแรงแบบจักรวรรดินิยมอีกครั้ง ซึ่งขยายวงกว้างออกไปไกลเกินพรมแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระบบนี้ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรุนแรงทางเพศและอิตถีฆาต (femicide)
ประเทศไทยมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการเป็นประเทศราชบริพารของเจ้าอาณานิคมอย่างสหรัฐฯ ตั้งแต่เป็น “พันธมิตรสำคัญนอกกลุ่มนาโต” ในปี 2546 แม้ว่าประเทศไทยจะพยายามสร้างสมดุลความสัมพันธ์โดยหันไปหาจีนมากขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่สหรัฐฯ ยังคงลงทุนอย่างหนักในการรักษาอิทธิพลเหนือการเมืองและสถาบันทางทหารของไทย โดยมองว่าราชอาณาจักรไทยมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ การเยือนของเรือรบ USS ลินคอล์นจึงเป็นการยืนยันถึงการรักษาพันธมิตรที่ดำเนินอยู่ ซึ่งเป็นการย้ำเตือนที่น่าอับอายถึงแนวโน้มของบรรดาผู้ปกครองแห่งราชอาณาจักรไทยที่ยอมจำนนต่อความใคร่ทางทหารของอเมริกา แนวโน้มนี้ไม่ได้เป็นที่ยอมรับของประชาชนชาวไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มสตรีของประเทศ ซึ่งได้รับผลกระทบจากความรุนแรงของสหรัฐฯ มากที่สุดในความสัมพันธ์นี้
นี่คือความต่อเนื่องของประวัติศาสตร์อันยาวนานของความรุนแรงจากจักรวรรดินิยม ที่ซึ่งได้ทำให้ร่างกายของผู้หญิงถูกใช้เป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยกับโลกตะวันตก เรือรบ USS ลินคอล์นจะเข้าเทียบท่าที่ท่าเรือชายฝั่งทะเลตะวันออกของประเทศไทย ซึ่งเคยเป็นจุดพักและจุดรวมพลหลักของอเมริกาในการโจมตีเวียดนามตั้งแต่ยุคต้นปี พ.ศ. 2500
อีกทั้งในปัจจุบัน เมืองพัทยาอาจเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางเพศที่ใหญ่ที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ เป็นแหล่งของการข่มขืนโดยจักรวรรดินิยม ซึ่งเป็นผลมาจากประวัติศาสตร์การต้อนรับทหารอเมริกันมาโดยตลอด เครื่องจักรสงครามได้ผูกตัวเองเข้ากับมรดกทางโครงสร้างของลัทธิล่าอาณานิคมใหม่ของอเมริกา มรดกของการปล้นสะดมประเทศไทยให้กลายเป็นแหล่งของการแสวงประโยชน์ทางเพศ และมรดกของการฆาตกรรมสตรี ที่ซึ่งรัฐและทุนทำงานร่วมกันอย่างหนักเพื่อทำให้ชีวิตของผู้หญิงไร้ค่าอย่างเป็นระบบในนามของผลกำไรและการครอบงำทางภูมิรัฐศาสตร์ของสหรัฐฯ
ความเชื่อปรัมปราของอธิปไตยไทย
ประวัติศาสตร์ไทยฉบับทางการยกย่องราชอาณาจักรไทยว่าเป็นชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถหลุดพ้นจากเงื้อมมือของการล่าอาณานิคมของยุโรปได้ด้วยความปรีชาเฉลียวฉลาดทางการทูตของพระมหากษัตริย์ อย่างไรก็ตาม เรื่องเล่านี้บิดเบือนความเป็นจริงของประชาชน ดังที่นักประวัติศาสตร์ลัทธิมาร์กซ์ไทยยุคแรกๆ ได้ตระหนัก ไทยเป็นรัฐ “กึ่งอาณานิคม” มาตั้งแต่สนธิสัญญาโบวริงปี พ.ศ. 2428 ซึ่งให้สิทธิพิเศษนอกอาณาเขตแก่พลเมืองอังกฤษและผูกขาดการค้าไว้ในมือของอาณานิคม สนธิสัญญานี้ลงนามภายใต้การทูตแบบใช้กำลังทางเรือ – คล้ายกับสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมกับจีน – ทำให้สยามกลายเป็นรัฐกันชนโดยพฤตินัยระหว่างผลประโยชน์อาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศส ทำให้มีอำนาจอธิปไตยเพียงในนามเท่านั้น
“ประเทศไทยเป็นรัฐที่ 51 ของสหรัฐอเมริกา”
การถอนตัวของมหาอำนาจยุโรปไม่ได้นำมาซึ่งเอกราชที่แท้จริง แต่เป็นการแทนที่ผู้ปกครองตัวหนึ่งด้วยผู้ปกครองอีกตัวหนึ่ง หลังสงครามโลกครั้งที่สอง สหรัฐอเมริกาเข้ามารับบทบาทเป็นผู้อุปถัมภ์จักรวรรดิ โดยมองว่าประเทศไทยเป็นปราการสำคัญในการต่อต้าน “การรุกรานของคอมมิวนิสต์” ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493เป็นต้นมา ระบอบเผด็จการทหารฟาสซิสต์ของไทยที่สืบทอดต่อกันมา เริ่มต้นด้วยการรัฐประหารของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ในปี พ.ศ. 2500 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐฯ ก็ถูกจูงจมูกอยู่ภายใต้การควบคุมของวอชิงตันอย่างถี่ถ้วน สหรัฐฯ เทเงินให้ความช่วยเหลือทางทหารและเศรษฐกิจแก่ประเทศไทยกว่า 1.5 พันล้านดอลลาร์ ทำให้เกิดระบบการพึ่งพาผลประโยชน์ของอเมริกาในกองทัพไทย โดยที่ประเทศไทยได้ต้อนรับฐานทัพอากาศสหรัฐฯ 7 แห่งและทหารหลายแสนนาย ซึ่งส่วนใหญ่ได้เดินทางมาเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ ในช่วงสงครามรุกรานเวียดนามของอเมริกา
ในความเป็นจริง ประเทศไทยไม่ได้ถูกยึดครองแผ่นดินโดยตรง แต่โดยการครอบงำทางเศรษฐกิจ การมีอยู่ของกองทัพ และการยอมจำนนทางการเมือง ผ่านเครือข่ายกลไกทางภูมิรัฐศาสตร์ทางการเงินที่ซับซ้อน ดังที่ Tricontinental เคยกล่าวไว้ในปี พ.ศ. 2512 ว่า “ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่ซื่อสัตย์ที่สุดในการปฏิบัติตามคำสั่งจากวอชิงตันมากที่สุด ดังนั้นจึงไม่มีข้อสงสัยเลยว่า จอมพลกิตติขจร (จอมพล ถนอม) มีความจริงใจอย่างยิ่งเมื่อเขากล่าวว่า สหรัฐอเมริกาอาจคำนึงถึงประเทศไทยเป็นรัฐที่ 51”
เครือข่ายอุตสาหกรรมแห่งการค้าประเวณีของกองทัพสหรัฐฯ
สงครามรุกรานในเวียดนามได้แปลงประเทศไทยให้กลายเป็นศูนย์กลางการพักผ่อนหย่อนใจ (R&R) หลักของกองทัพสหรัฐฯ ทหารที่ได้รับอนุญาตให้ลาพักหลังจากสังหารชาวเวียดนามและทำให้ประเทศจมอยู่ใต้น้ำด้วยสารเคมีฝนเหลืองจะถูกส่งไปยังฐานทัพในประเทศไทย ซึ่งความรุนแรงแบบชายเป็นใหญ่และอิตถีฆาต (femicide) ได้รับการปลูกฝังให้เป็นทั้งรางวัลและความจำเป็น ยกตัวอย่างเช่น รัฐบาลทหารของจอมพลสฤษดิ์ ได้วางแผนเรื่องนี้อย่างแข็งขันในฐานะนโยบายชาติ ในปี พ.ศ. 2502 แม้กระทั่งก่อนการระดมกำลังทหารครั้งใหญ่ กลุ่มทหารอเมริกัน 500 นายถูกส่งจากฐานทัพในนครราชสีมาไปยังพัทยา จังหวัดชลบุรี ซึ่งในขณะนั้นเป็นหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ การเดินทางครั้งนี้ได้รับการอำนวยความสะดวกโดยทางการท้องถิ่นและเป็นการกำหนดให้หมู่บ้านแห่งนี้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของพวกเขาอย่างเป็นทางการ เรื่องนี้ได้รับการทำให้เป็นทางการในปี พ.ศ. 2507เมื่อรัฐบาลไทยและสหรัฐฯ ลงนามในข้อตกลงอย่างเป็นทางการเพื่อจัดหาสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับทหารอเมริกัน ซึ่งข้อตกลงนี้ได้เปลี่ยนพัทยาและพื้นที่อื่นๆ ให้กลายเป็นศูนย์รวม “ความบันเทิง” ขนาดใหญ่ ระหว่างปี พ.ศ. 2507 ถึง 2519 ทหารจากนานาชาติประมาณ 700,000 นายเดินทางมาประจำการเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ในแต่ละปี ในช่วงที่สหรัฐอเมริกากำลังโจมตีอินโดจีน
ร่างกายของผู้หญิงในไทยถูกเปลี่ยนสภาพเป็นทรัพยากรของชาติ ถูกเอารัดเอาเปรียบเพื่อดึงดูดเงินตราต่างประเทศและขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจ ซินเทีย เอ็นโล เขียนไว้ในหนังสือ Bananas, Beaches and Bases (พ.ศ. 2533) ว่านี่คือตรรกะของจักรวรรดินิยม ทุนนิยม และปิตาธิปไตย: ร่างกายของผู้หญิงกลายเป็นเครื่องมือในการสะสมทุน และรัฐอำนวยความสะดวกในการแสวงหาผลประโยชน์นี้ อุตสาหกรรมทางเพศของไทยเป็นระบบการเอารัดเอาเปรียบที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นระบบและเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง โดยได้รับการรับรองจากรัฐและได้รับการสนับสนุนจากความต้องการแรงงานหญิงจากนานาชาติ โดยเฉพาะจากสหรัฐอเมริกา ทั้งแรงงานที่ไม่ได้รับค่าตอบแทน เช่น คนทำความสะอาด คนทำอาหาร แม่บ้าน ฯลฯ และแรงงานทางเพศที่ถูกเอารัดเอาเปรียบและกดขี่อย่างรุนแรง
ปัจจุบัน เมืองพัทยาได้กลายเป็นแหล่งค้าประเวณีอย่างถาวร มีการให้บริการการท่องเที่ยวทางเพศระหว่างประเทศสำหรับเหล่าผู้ชายที่ไม่ใช่แค่ทหารเท่านั้น มองจากมุมมองทางเศรษฐกิจ ทหารอเมริกันได้สร้างความต้องการที่กระตุ้นให้ “ผู้ประกอบการ” ทางเพศ (เหล่าแมงดาและผู้ค้ามนุษย์) “ยกระดับ” กิจกรรมของตนให้เป็นระบบมากขึ้น หลังจากฐานทัพสหรัฐฯ ในชลบุรีถูกขับไล่ออกไปในปี พ.ศ. 2518 ด้วยความกล้าหาญของกลุ่มนักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้าย นักศึกษา เกษตรกร และชนชั้นแรงงานของไทย เขตเหล่านี้ยังคงรักษาโครงสร้างพื้นฐานและชื่อเสียงที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวทางเพศ ทำให้วงจรชั่วร้ายนี้ดำเนินต่อไป พื้นที่โดยรอบฐานทัพเดิมทั้งหมดในปัจจุบันเต็มไปด้วยโรงแรมหรูริมชายหาด ซึ่งทำการตลาดเน้นให้กับชาวต่างชาติ และอย่างที่เราเห็นในกรณีของเรือรบUSS ลินคอล์น มันยังคงเป็นที่ตั้งของฐานทัพจักรวรรดินิยมตะวันตก เพื่อใช้เป็นสถานที่ค้าประเวณีผู้หญิงของเรา
เหล่าผู้ได้รับผลประโยชน์ทางชนชั้น เช่น นายปรเมศ งามพิเชษฐ์ นายกเทศมนตรีเมืองพัทยา กล่าวว่า “เมืองพัทยาพร้อมต้อนรับบุคลากรทางทหารของสหรัฐฯ ที่ต้องการพักผ่อนและใช้เวลาในเมืองตากอากาศแห่งนี้” หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจรุกรานเป็นเวลานาน
ทั่วทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ความผันผวนของความรุนแรงทางเพศเกิดขึ้นควบคู่ไปกับการปรากฏตัวของกองทัพอเมริกัน มันเป็นอุตสาหกรรมที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างเป็นระบบของห่วงโซ่อุปทานทางเพศที่ตอบสนองความใคร่ของกองทัพ และในท้ายที่สุด ผู้หญิงคือผู้ที่ต้องแบรับผลกระทบที่รุนแรงที่สุดจากความรุนแรงแบบชายเป็นใหญ่ในระบอบจักรวรรดินิยมนี้ เช่นเดียวกับเงื่อนไขที่ทำให้เครือข่ายอย่างของเอปสตีนสามารถดำเนินการได้ ได้แก่ ความเปราะบางของเหยื่อ การสมรู้ร่วมคิดของโครงสร้างอำนาจ และการมองร่างกายของผู้หญิงเป็นสินค้า เราพบภาพสะท้อนของสิ่งเหล่านี้ในเงื่อนไขเชิงโครงสร้างที่ทำให้ประเทศไทยกลายเป็นจุดหมายปลายทางของการแสวงประโยชน์ทางเพศในระดับโลก
อิตถีฆาต (femicide): ผลลัพธ์สุดท้ายของความรุนแรงทางเพศเชิงโครงสร้าง
อิตถีฆาต (femicide) ไม่ได้จำกัดอยู่แค่การฆาตกรรมรายบุคคล แต่ครอบคลุมถึงสภาพโครงสร้างทั้งหมดที่ทำให้ชีวิตของผู้หญิงไร้ค่า ลดทอนโอกาสในชีวิต และทำให้พวกเธอตกอยู่ภายใต้ความรุนแรงอย่างเป็นระบบ ระบบที่ผู้หญิงถูกดึงเข้าสู่การค้าประเวณีอย่างเป็นระบบเนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานและความยากจนที่มีอยู่ ระบบที่รัฐอำนวยความสะดวกและได้ผลประโยชน์จากการเอารัดเอาเปรียบเรา ระบบที่การมีอยู่ของกองทัพสหรัฐฯ สร้างความต้องการ และระบบที่การท่องเที่ยวของตะวันตกทำให้การจัดหาสินค้าหรือบริการทางเพศดำรงอยู่ต่อไป นี่คืออิตถีฆาต (femicide) มันคือการสังเวยทั้งทางร่างกายและจิตใจ ความเป็นอิสระ และชีวิตของผู้หญิงอย่างเป็นระบบ เพื่อผลประโยชน์ของจักรวรรดินิยม
ผู้หญิงในไทยกำลังถูกกดขี่และเหยียดหยาม ไม่เพียงแต่เพื่อผลกำไรจากการท่องเที่ยวทางเพศเท่านั้น แต่ยังเพื่อรักษาพันธมิตรทางภูมิรัฐศาสตร์ที่ทำให้ประเทศไทยเป็นฐานทัพสำหรับสงครามของประเทศจักรวรรดินิยม เสถียรภาพทางการเมืองที่สหรัฐฯ พยายามรักษาไว้ในประเทศไทยนั้นถูกกำหนดให้ขึ้นอยู่กับสภาพเศรษฐกิจที่ยังคงผลักดันให้ผู้หญิงตกอยู่ในวังวนของการกดขี่ทางเพศ ระบบการรักษาเสถียรภาพทางการเมืองเหล่านี้รวมถึงหน่วยสังหารต่อต้านคอมมิวนิสต์ การรักษาความสัมพันธ์ทางทหารที่พึ่งพา การห้ามมีอำนาจอธิปไตยทางเศรษฐกิจ และการรับรองผู้นำที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์อย่างแข็งขัน ตราบใดที่เศรษฐกิจที่พึ่งพาการท่องเที่ยวต้องการการไหลเวียนของผู้บริโภคต่างชาติที่ยึดมั่นในระบบปิตาธิปไตย และตราบใดที่รัฐยังให้ความสำคัญกับการสะสมทุนมากกว่าสิทธิในการดำรงชีวิตของผู้หญิง เหล่าผู้หญิงในไทยก็จะต้องแบกรับต้นทุนด้านมนุษยธรรมของพันธมิตรระหว่างสหรัฐฯ กับไทยต่อไป
วัฒนธรรมการเป็นวัตถุทางเพศที่ยังหลงเหลือ
ในโซเชียล การมาถึงของทหารอเมริกัน 5,000 นายในประเทศไทยถูกมองว่าเป็นเรื่องตลกขบขันสำหรับชาวอเมริกัน นี่แสดงให้เห็นว่าการมองผู้หญิงไทยเป็นแค่วัตถุทางเพศและการเอากดขี่ของร่างกายของเราอย่างเป็นระบบนั้นกลายเป็นเรื่องปกติในจิตสำนึกของผู้ชายไปแล้ว บางความคิดเห็นระบุว่า “Big pay day for those girl[s], might find their husband” [วันรับเงินฉ่ำของสาวๆ เผลออาจได้ผัวกลับ] “Tons of Gallons of Semen incoming [น้ำอสุจิเป็นตันๆ กำลังมา]” และ “Straight to Bangcock ; all soldiers are sexcited about sexercises [ตรงไปกรุงเทพฯ เลย ทหารทุกคนตื่นเต้นกับเรื่องเซ็กส์]” คำพูดเหล่านี้เป็นการรวมเอาทัศนคติที่ทหารอเมริกันทิ้งไว้เบื้องหลัง ความรู้สึกเหล่านี้เป็นผลสืบเนื่องโดยตรงจากวัฒนธรรมอเมริกันที่พรรณนาถึงผู้หญิงเอเชียว่าเป็นวัตถุทางเพศที่สมยอมมาตั้งแต่ยุคที่สหรัฐฯ รุกรานในภูมิภาคนี้
การเอากดขี่ผู้หญิงในไทยถูกมองว่าเป็นผลพวงอย่างหนึ่งจากการแวะจอดท่าเรือทางทหาร การดำรงอยู่และการสืบทอดวัฒนธรรมนี้เผยให้เห็นระบบอาณานิคมใหม่ที่ลดทอนคุณค่าของผู้หญิงอย่างเป็นระบบเพื่อความใคร่และผลกำไรของจักรวรรดิ
โพสต์ในอินสตาแกรมโดยผู้ใช้ @onlyinbangkok พร้อมคำบรรยายว่า “ทหารเรือ 5,000 นาย เดินทางถึงพัทยา หลังจากลอยลำในทะเล 250 วัน บนเรือ USS Abraham Lincoln”
เรือรบ USS ลินคอล์นคือการสืบทอด
การมาถึงของเรือรบ USS ลินคอล์นในประเทศไทยเป็นเพียงตัวอย่างล่าสุดของความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นจากการครอบงำทางจักรวรรดินิยมและดำรงอยู่ได้ด้วยการเอารัดเอาเปรียบสตรีไทยอย่างเป็นระบบ สหรัฐฯ จงใจสร้างและกำหนดรูปแบบเศรษฐกิจความรุนแรงทางเพศ ซึ่งปัจจุบันยังคงเป็นคุณลักษณะถาวรของระบบเศรษฐกิจและสังคมของไทย เมื่อเรือเทียบท่า พวกมันกำลังเพลิดเพลินกับผลแห่งชัยชนะในสงครามเย็น ซึ่งเป็นการบ่งบอกถึงความต่อเนื่องของอิตถีฆาต ของการฆาตกรรมสตรีอย่างเป็นระบบที่เกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ระหว่างไทยและสหรัฐฯ
เราต้องมองผู้หญิงในพัทยา นครราชสีมา นครพนม ตาคลี อุบลราชธานี อุดรธานี และทั่วประเทศไทย ในฐานะบุคคลที่ติดอยู่ในวังวนแห่งการกดขี่ของระบบทุนนิยมโลกาภิวัตน์ มรดกจากยุคจักรวรรดินิยม และความรุนแรงจากระบบชายเป็นใหญ่ในรูปแบบที่โหดร้ายที่สุด ทางออกไม่ใช่การแทรกแซงต่อต้านการค้ามนุษย์ที่นำโดยชาติตะวันตก ซึ่งจะยิ่งทำให้ผู้หญิงไทยไร้อำนาจ แต่เป็นการปฏิวัติครั้งใหญ่ในระบบเศรษฐกิจและการเมืองที่สร้างกำไรจากการกดขี่ของเราตั้งแต่แรก
การมาเยือนของเรือ USS ลินคอล์น สมควรได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงที่สุด ทั้งจากประวัติศาสตร์ที่มันเป็นตัวแทนและอนาคตที่มันบ่งบอกถึง จนกว่าเงื่อนไขเชิงโครงสร้างที่ก่อให้เกิดการแสวงประโยชน์ทางเพศจะถูกทำลายลง การเข้าเทียบท่าทุกครั้งจึงเป็นการกระทำรุนแรงต่อแผ่นดินและร่างกายของเรา
